οταν σε πιανει κριση ασθματος δεν μπορεις να αναπνευσεις. οταν δεν μπορεις να αναπνευσεις δυσκολευεσαι να μιλισεις. η προταση σου περιοριζεται απο την ποσοτητα του αερα που μπορεις να βγαλεις απο τα πνευμονια σου- ποσοτητα εξαιρετικα λιγοστη, τρεις με τεσσερις κουβεντες πανω κατω. αυτο σε κανει να δινεις σημασια στη λεξη. περνας απο κοσκινο τους σορους των λεξεων που σου κατακλυζουν το κεφαλι, διαλεγεις τις πιο σημαντηκες. κι αυτες ακομα σου κοστιζουν,δεν εισαι σαν τους υγιεις που τις ξεφουρνιζουν οπως πεταμε εξω τα σκουπιδια. οταν καποιος λεει πανω στην κριση “σ’ αγαπω”, ή “σ’ αγαπωτρελα”, υπερχει διαφορα. διαφορα μιας λεξης, που ειναι ομως υπεραρκετη, αφου να ειναι η λεξη “στασου”,αναπνευστηρας”,”ασθενοφορο”.

σαν τατουαζ μεινε πανω μου με το ανεξυτιλο χαδι σου …

τι κι αν φορεις πουκαμισο κ ως το λαιμο κουμπωνει?απ τα κουμπακια αναμεσα ο ερωτας τρυπωνει…

what a wonderfull world…

i make me crazy …

what does my heart fell so bad?

θα σηκωθω μια κυριακη απ της εννια κι απ τη ζωη μου θα το σκασω δυο λεπτα να δω ποιοι ξυπνανε τετοια ωρα και θα γυρισω στο κρεβατι μου μετα. μη με ακουτε αν πηγαινετε σιγα σαν να φοβοσαστε μη σπασετε τα αυγα.μη με ακουτε αν κοιμωσαστε νωρις κι αν εμπιστευεστε συλλογους και φορεις.μη με ακουτε αν κρατατε το θυμο σας και δεν σας ερχετε να κανετε ζημια καθως η ωρα πλησιαζει τις εννια με τις ειδησεις να χτυπιουντε σαν τις καριες …

ολοι οσοι ηρθαν πριν να φυγουν παλι ολοι κατι πηραν για να σε θυμουντε…πηρανε οι αγγλοι πηρανε και οι γαλλοι…τι και ποσα πηραν ουτε που μετριουντε…οι αμερικανοι περνουνε ακομα με εναν τροπο δικαιοματικο και ετσι οπως παμε δεν θα μεινει χωμα απ αυτο που λεμε “χωμα ελληνικο”!

τωρα που πας κι εσυ στη λιλιπουπολη χαιρετα μου το δημαρχο χαρχουδα,την οφη σοφη, τον μπιξ μπιξ και τον δοκτωρ δρακατωρ κι αν δεις τον ασπρο μπεμπαντα πεσ του πως δεν τον ξεχασα πως ακομα τον θυμαμαι οσα χρονια κι αν περνανε…

καπου μεσα σε ολους αυτους τους στοιχους και τα λογια βλεπω την δικη μου ζωη