παραξενη φαρα,προσπαθουν να κολυμπησουν σε μια κουταλια νερο.αλλοι κανουν πως πνιγονται και αλλοι νομιζουν πως μπορουν να απλωθουν.αν υπαρχουν πολλων ειδων κουταλια εμενα διολου δεν με νοιαζει!αν τελικα το νερο αυτο δεν ειναι αγαπη?αν ειναι η αγαπη τοτε πως θα ξεδιψασουν ολοι αυτοι οι μανιασμενοι που κολυμπουν?υπαρχει βεβαια και κατι ακομε!ειναι φορες που ο ανθρωπος διψα αλλα νομιζει οτι πειναει και ετσι δεν ψαχνει να ξεδιψασει με νερο αλλα να χωρτσει απο ποταμια με δακρυα και αιμα
ολα αυτα φανταζουν ασυμαντα οταν η εικονα συμπληρωνεται και εισαι εσυ αυτος που τρωει τη σουπα του με το κουταλι!νοχελικα και ρυθμικα οπως αλλωστε κυλαει και η ζωη
αν καποιους απο μας μας δωσανε πιρουνι να φαμε την σουπα μας φταιει που καποιοι αλλοι τρωνε με δυο κουταλια!
6 σχόλια
Πόσο αλήθεια δυστυχώς… ιδικά η τελευταία φράση:(
Με εντυπωσίασες. Πολύ καλό…
μόλις απέκτησες μια επιπλέον θαυμάστρια.μου θυμίζεις μια έφηβη που γνώριζα κάποτε…νοσταλγία…και να ξερες πόσο δύσκολο μου είναι να τη θυμάμαι….
χαιρομαι πολυ με τα σχολια σας…μου γεμιζεται την ψυχη…
μια εφηβη ειμαι κι εγω αλλωστε…με τον δικο μου εαυτο παλευω κι εγω…
Και πολύ καλά κάνεις και παλεύεις, διότι μετά…αρχίζουν τα γεράματα και πού να βρεις όρεξη για να ψάξεις τον εαυτό σου και άντε και βρίσκεις, πού να παλεύεις τωρα μαζί του, σε βάζει κάτω ο πραγματικός σου εαυτός, ο δεκαεπτάχρονος και σε πατάει με δύναμη και σε λιώνει την παλιόγρια με τα αρθριτικά,τη συμβιβασμένη, οπότε βολεύει να τον αφήνεις στην ησυχία του, εκεί στο χρονοντούλαπο. Αντε, μικρή ,
βρες τον εαυτό σου τώρα και μην τον αφήσεις να σε αφήσει ποτέ…