βροχη

θυμαμαι στην ιταλια που καθε βραδυ εβρεχε και με κυνηγουσαν τα αλλοδαπα να μου πουλισουν ομπρελο και τουσ τραγουδουσα “i’m singing in the rain”…και τωρα εβρεχε…τον τελευταιο καιρο βρεχει μπας και καθαρισει τα ακαθαριστα…δεν καθαριζουν…ισως να τελειωσε τωρα ισως και οχι…δεν θελω να ξερω…ενα παραπονο με εχει πνιξει…ενας θυμος…ολοι με τις ζωες τους ζουν…αλλοι παλι με τις ζωες των αλλων…το ευχαριστω ομολογω οτι αποδιχθηκε πολυ γλυκο και αναζωογονιτικο και λεω να το κανω συστημα…να μη ξεχασω να ζητησω το τηλ του πλιτς…και τωρα που ειπα για πλιτς σημερα μου στειλαν μηνυμα και καλα για πλακα και αφου δεν επιανε το”μυστηριος γκομενος” το γυρισαν στο”μουσικη παραγωγη…”μονο που τον τυπα τον επιασα τελειως αδιαβαστο…ποπο…αυτα τα κανουμε το παρα πολυ μεχρι το τελος του γυμνασιου μετα καταντα χοντρη πατατα…τες πα…σβιστηκε και τα μισα αρχια μουσικης που ειχα με τοση θαλπορη μαζεψει και πολυ τσατιστηκα!!!τωρα τα ξανακατευαζω…αδιαβαστη για αυριο…αρμονια ντικτε…ιιιιιιιι

το λιβαδι μου

αυτο ειμαι εγω…πισω απ το λοφο υπαρχει ενα πορφυρο ποταμι!

γιατι δεν θελησα ποτε να γινω ενα πουλι οπως πολλοι το θελουν…για να πατω στη γη και να κοιτω τα αστερια…για να αγαπω τη μουσικη και να κρατω δυο χερια…

την θαλασσα την αγαπω χειμωνας σαν θα μπει…και ειναι η μονη που αγαπω γιατι μου μοιαζει…ειναι ερημη και σκοτεινη κι ισως θυμιζει οικια…μα στην πραγματικοτητα…μη κοιτας με που χαμογελω…

σαν σε ζωσουν τα φιδια να ευχεσαι να μην εναι ονειρο…θαρρω πως σαν ξυπνησεις μονο ανακουφιση θα νιωσεις…μα σαν τα φιδια ξεριζωσεις απο πανω σου κι αν ειναι αληθεια τοτε η αγαλιαση θα σε κυριεψει και αγαπη για μια νεα αρχη θα νιωσεις…σαν σε λιβαδια που δακρυζουν με το φως του φεγγαριου μοναχο και ενα ποταμι πορφυρο να σε χωριζει απ την αληθεια…

συγχαριτιρια!!!καταφερες να κρυφτεις πολυ καλα κι εσυ πισω απο ενα προσωπειο…αρχισες κι ασυ να ακολουεις τη μαζα…δεν σε κατηγορω…γιατι να σε κατηγορω…?ομως πολυ θα το ηθελα μια μερα να σε ξαναβρω…μα νομιζω ηδη εισαι παλι εδω…